روند رو به زوال آژانس عکاسی مگنوم

آژانس عکاسی مگنوم در ماه گذشته خبر مرگ "مارتین فرانک" همسر "هنری کارتیه برسون"را گزارش کرد. این اولین‌بار است که طی 65 سال گذشته، به‌واسطه این رخداد، هیچ ارتباط مستقیمی بین مخاطبین و اعضای اصلی آژانس وجود ندارد. هنری کارتیه برسون، یعنی معروف‌ترین عضو مگنوم، آن را در سال 1947 تأسیس کرد که پس از آن تاکنون در چهار شهر بزرگ نیویورک، پاریس، لندن و توکیو فعالیّت داشته است. در آن سال چهار عکاس خبری، "رابرت کاپا"، "دیوید سیمور"، "کارتیه برسون" و "جورج راجر" دور هم جمع شدند تا داستان‌ها و اتفاقاتی را گزارش کنند که مطبوعات متعارف دوران به آن اهمیّتی نمی‌دادند و یا در دسترس عموم نمی‌گذاشتند. بعد از این، آنها خود را مگنوم نامیدند و در طول این سال‌ها عکاسان بسیاری به جمع این نخبگان پیوستند که هدف‌شان اجرای پروژه‌های ناممکن و خطیر بود. "وارنر بیشاف"، عکاس مگنوم، خبرنگارها را این‌چنین تحقیرآمیز توصیف کرد: «آنها فقط چیزهایی را می‌بینند که جهان مطبوعات را شوکه کند» و آنها را "کرکس‌های میدان جنگ" خواند. مگنوم به مطبوعات اعلام کرد: «اگر می‌خواهید کار غم‌انگیزی انجام دهید باید به اخبار نزدیک شوید.»
این جریان از ابتدای شروع به کارش بر روی حرفه عکاسی تأثیر گذاشت. با اینکه چشم‌انداز مثبتی برای این جریان تصوّر نمی‌شد، امّا توانست در پایان جنگ جهانی دوم با استفاده از مجلات تصویری‌ای مانند "لایف" و "پاریس مچ"، که در سراسر جهان منتشر می شد، جایگاه خودش را در جامعه عکاسی تثبیت کند. برخی از اعضای مگنوم از کار بزرگ و ناگفته خود با نام "هنر" دفاع می‌کردند (هر گروهی درگیری‌های خود را دارد)، اما این نزاع چندان بر سر ژورنالیسم و هنر، به عنوان انتخابی بین عکس خوب و عکس خوبی که باید شخصی برای تولیدش پول بپردازد، نبود. کاپا و کارتیه برسون هر دو عکسی خلق کردند تا راه‌حلی باشد برای تطبیق مثالی دشوار. به هر حال این کسی را از تلاش کردن متوقف نکرد، برعکس برای موفقیت تشویق هم کرد. برای بیشتر از دو دهه حتی پس از ظهور تلویزیون، جای کار بسیاری وجود داشت؛ مجلات صفحات براق بزرگی داشتند تا با تصاویر داستان‌گونه پر شوند (این سنّت هنوز هم در میان برخی و از جمله در نشنال جئوگرافیک وجود دارد). مگنوم تمام عکس‌های اعضایش را در بایگانی به‌روز نگهداری کرده است.
هنگامی که رونق بازار فروش مجله‌های آمریکا در دهه 1960 کاهش یافت، اعضای مگنوم مانند همه عکاسان و خبرنگاران دیگر، ناشران جدیدی پیدا کردند. ناشران آنها کمپانی‌های روز دنیا بودند که به سفارش آنها کارهای تخصصی انجام می‌دادند. مگنوم رهایی از ورشکستگی مجله لایف را مدیون "کرنل کاپا"، برادر جوانتر رابرت است که در سال 1956 در جنگ ویتنام درگذشته بود. کرنل از 200 عکس که برادرش و 5 نفر دیگر برای "موزه ریورساید" نیویورک گرفته بودند، نمایشگاهی را ترتیب داد. در روزهایی که اکثر موزه‌ها و عموم مردم دغدغه عکاسی هنری را نداشتند و برخلاف نقاشی اکسپرسیونیسم انتزاعی و پاپ آرت، عکس‌ها موضوع‌های مشخصی داشتند و در حالی که چاپ‌های خوب در نسخه‌های محدودی منتشر می‌شد، هر عکاسی می‌توانست بیشتر از هر زمانی، هر تعداد عکسی را که می‌خواست چاپ کند. رابرت کاپا، بیشکاف، دیوید سیمور و دن وینیر همگی عمرشان را صرف این شغل کردند و در نهایت درگذشتند. 
این نمایشگاه همچنین عکس‌هایی از "آندره کرتسز"، که ستاره عکاسی در پاریس قبل از جنگ بود و در آن زمان مشغول کار بر روی مجلات شلتر نیویورک بود؛ "لئوناردو فرید" که در دهه سوم زندگی‌اش بر روی تصاویری برای متن "ایتالیای کوچک" کار می‌کرد؛ یهودیان آلمانی و جنبش حق شهری که تازه از جنگ شش روزه اسراییل بازگشته بود را در برمی‌گرفت. کاپا همه آنها را "عکاسان دغدغه‌‌مند" نامید و نیویورک تایمز شیوه آنها را "بیان بصری نامعمول از معنی عکس خبری در زمانه ما" نام گذارد. همچنین بعدها کاپا اضافه کرد: «این نمایشگاه اثبات کرد که وقتی کاری واقعی است و با شرایط انسانی تعامل دارد، می‌تواند به همان اندازه کارهای چاپی در گالری‌ها موفق باشد.» در واقع کاپا سبک عکاسی جدیدی را با این نمایشگاه پایه‌گذاری کرد که همزمان ادوارد استیشن نیز نمایشگاه پر سروصدای خود را به نام "مرد خانواده" در موزه هنر مدرن برگزار می‌کرد. عکاسی دغدغه‌مند فراتر از نمایشی عمومی و حتی فراتر از عضویت در مگنوم بود. عکاسان دغدغه‌مند به سراسر جهان سفر کردند و این سبک پایه‌ای برای بازگشایی موزه‌ای به نام "مرکز عکاسی بین‌المللی" در سال 1974 شد. کار همه اعضای قدیمی و جدید در آرشیو مگنوم که در مرکز "هری رانسون" در دانشگاه تگزاس نگهداری می‌شود، عکاسی دغدغه‌مند بوده است که می‌توان آنها را بارها و بارها به نمایش گذاشت. در سال 2010، هر عکس در فایل خودش دیجیتالی شد که ارزش این آرشیو را غیر قابل تصوّر کرده است.
مگنوم در طول بیش از نیم قرن اهمیت تصاویر شرایط انسانی را در کنار اخبار گزارش شده به ما نشان داده است. یکی از دستاوردهای ضمنی موفقیّت‌ مگنوم این بوده است که اخبار داستانی را به مجموعه قابل توجهی از تصاویر سربازان شجاع، مادران گریان، پناهندگان گرسنه، کودکان کثیف و خوشحالی دستاوردهای انتخاباتی تبدیل کرده‌ است.
این تقصیر مگنوم نیست که چه چیزی امروزه معنی عکس خبری می‌دهد؛ در حالی‌که هر شخص با تلفن همراهش می‌تواند برای همه جهان عکس آپلود کند یا دوربین‌های امنیتی قابل اعتمادترین اسناد جرم را در دسترس قرار می‌دهند. حقیقت نگران‌کننده این است که با کاهش تقاضا برای مطبوعات و ارتباطات و ظهور گالری‌ها که در آن همه چیز فروخته می‌شود، ما کشمکش بین خوب و به اندازه کافی خوب برای نشان دادن به جهان، را از دست داده‌ایم. زمانی که تعداد کمی از عکاسان باقی مانده بودند، مگنوم اعلام کرد که بهترین است و ما به آن همچون راه‌گشایی در عکاسی اعتماد کردیم.
ما در جهانی بدون مجله "لایف" اما با تصاویری بسیار بیشتر زندگی می‌کنیم. چه شکلی از عکاسی خبری در این شرایط ظهور می‌کند؟ چه کسی وجود دارد که برای دنیای دیجیتال تصویری خلق کند که ما به تنهایی نتوانیم آن را ایجاد کنیم؟
 






Magnum photo agency
Henri Cartier-Bresson
Robert Capa
David Seymour
George Rodger
Werner Bischof
Life
Paris Match 
Cornell Capa
Riverside Museum
André Kertész
Leonard Freed
Concerned Photographers
 
گردآورنده و مترجم: الهام یزدانپناه
ویراستار متن: حمیده عابدینی
 
1 نظر
  • یکشنبه 2 مهر 1391

    amir : دستمریزاد

عدد "پنج" را وارد کنید

- اگر پرسش یا نظری غیر مرتبط با این نوشتار دارید ، لطفن در قسمت "تماس با ما" ارسال نمایید
- نظرات حاوی تبلیغات ، توهین به گروه یا افراد نمایش داده نخواهد شد